Emperyalist Savaş

Suudi gazeteci Cemal Kaşıkçı'nın 2 Ekim 2018 de, Suudi Arabistan'ın İstanbul konsolosluğunda vahşice/hunharca katledilmesi sonrasında bütün devletlerin sorduğu soru şu oldu: "Bu cinayetten nasıl kârlı çıkabilirim?", "elimi nasıl güçlendirebilirim?".

Lafı tehir etmeden yapıştıralım; Türkiye ile Rusya arasındaki İdlib mutabakatı, Suriye’ye müdahale komplosundaki kalan bakiyenin Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın eliyle tasfiye planıdır. Bu esasen 2017’den beri Astana süreciyle birlikte yol alan planın devamıdır. Restleşmelerle inişler çıkışlar yaşansa da Rus stratejisinin varacağı hedefe uygun bir istikamettir.

Pek çok kez dikkat çektiğimiz gibi, emperyalist güçler arasındaki çelişkilerden yararlanmaya dönük bir siyaseti sürdürmenin olanakları sınırsız değildir. Türkiye’nin Kürt fobisi, emperyalist güçler arasında salınmasına yol açan ikircikli pozisyonu onu her geçen gün çıkmaza itiyor. Nitekim Tahran’da Rusya’dan yüz bulamayan Türkiye, bu kez de Batı’dan medet umar hale gelmiştir. Bir taraftan anti-Amerikancılık eşliğinde, Batı’nın Ortadoğu’yu ve İslam dünyasını cehenneme çevirdiğini söyleyenler, öte taraftan aynı Batı’yı yardıma çağırıyorlar.

Ortadoğu en serseri zamanlarından birini yaşıyor. Hep mayın tarlasına benzetilir ya, bu biraz daha fazlası. Sabit sorun ve riskler belli ama anlık değişenleri ve belirsizlikleri çok. Suriye’deki son sahne İdlib farklı pek çok hesaplaşmanın soğurma noktası haline geldi. Rusya ile ABD, AB ile Rusya, İran ile ABD-İsrail, Türkiye ile Rusya, Suriye ile Türkiye arasında biriken gerilimin temerküz ettiği yer.

24 Haziran seçimleri bir “erken seçim” değildir, bir oyundur. Gerçekte faşist rejim, muhalefetin tam anlamıyla hazırlıksız yakalandığı koşullarda, her türlü devlet imkânını kullanarak, hile ve manipülasyona başvurarak kitleleri bir oldubitti ile karşı karşıya bırakmayı, seçim oyunuyla kendisini sandıkta meşrulaştırmayı hedefleyen bir takvim açıklamıştır.

Gerek Ortadoğu savaşında gerekse de Türkiye’deki rejimin gidişatında yeni bir evre anlamına geldiğini söylediğimiz Afrin savaşı ve onunla aynı dönemde AKP-MHP ittifakı tarafından seçim yasasının değiştirilmesi, faşist kurumsallaşma sürecinin tamamlanması anlamına gelen önemli bir dönüm noktası olmuştur. Rejim böylelikle körüklediği milliyetçi ve militarist hezeyanla iç muhalefeti iyice etkisiz hale getirdiği gibi, 2019 seçimlerini daha yapılmadan tümüyle şaibeli ve gayri meşru kılmıştır.

Suriye savaşı pek çok açıdan bir düğüm noktasıdır. Meselâ önümüzdeki dönemde emperyalist savaşın nasıl biçimler alacağını, İran’ın durumunun ne olacağını, Kürt halkının kaderinin nasıl şekilleneceğini, bu arada Türkiye’nin emperyalist kamplaşmada tam olarak nerede yer alacağını belirli ölçüde Suriye’deki durum belirleyecektir.

Gelinen aşamada Türkiye’deki Kürt sorununu iç siyaset alanıyla sınırlı ele alamayacağımıza göre, böylesi riskli bir saldırganlığı, sadece, 2019 seçimlerine “giderken” Erdoğan’ın elini güçlendirme çabası olarak düşünemeyiz.

İşçi sınıfının egemenlerin tarif ettiği anlamda bir beka sorunu yoktur. İşçi sınıfının çürümüş kapitalist sistemin yol açtığı ağır sorunlar nedeniyle tüm dünyada ortak olarak ödemekte olduğu ağır bedeller vardır.

Son çıkan ve kimi hükümleriyle epey tartışma yaratan KHK’ları da bu bağlamda düşünmek gerekiyor. Tek tip elbise uygulaması ve paramiliter güçlere dokunulmazlık getirilmesiyle yalnızca Kürt hareketi ve sosyalistler değil, CHP ve diğer burjuva odaklar da sindirilmeye çalışılıyor.