Emperyalist Savaş

Seçimlere dair tartışmaların, ağırlaşan ekonomik krizin, savaşın, artan baskıların damgasını vurduğu, bu unsurlar üzerinden faşist rejimin sıkışıklığının arttığı bir yılı geride bıraktık. Bilhassa ekonomik krizin yıkıcı etkileri emekçi kitleleri vurdukça, iktidar gerçekleri gözlerden saklamak için bir yandan yeni suni kutuplaştırma gündemleri oluşturuyor, bir yandan da milliyetçiliği körüklemek için yeni adımlar atıyor. Sıkışmış durumdaki iktidar, seçimlerde aldığı yenilgiden sonra yaydığı ve düzen muhalefeti tarafından da köpürtülen “yumuşama beklentisi”nin aksine, devlet terörünü ve militarizmi daha da arttırmaktan başka bir yol bulamamaktadır.

Askeri harcamaları arttıranlar sadece ABD ve diğer emperyalist güçler değildir kuşkusuz. Bu noktada Türkiye’nin konumuna baktığımızda da özellikle son dört yılda büyük bir ivmeyle yükselttiği askeri harcamalarla dünyada 15. sırada yer aldığını görüyoruz. Bunun faşist rejimin içeriye ve dışarıya dönük savaş politikalarıyla doğrudan bağlantılı olduğu açıktır.

Faşist bloku oluşturanlar, yaşanması muhtemel bir ekonomik çöküşe karşı ortaya çıkacak tepkileri göğüslemek, Kürt sorunu ve savaşın yarattığı siyasi-askeri krizlerle baş edebilmek amacıyla inşa ettikleri faşist rejimi ayakta tutmak için gerek içeride gerekse de dışarıda artan bir gerginliğe ihtiyaç duyuyorlar. Kitle desteğindeki erime, Erdoğan’ın bu ihtiyacını daha da yakıcı hale getiriyor ve “askeri zafer” olarak yansıtılacak bir gelişme rejim açısından zorunlu görülüyor. Önümüzde militarizmin ve baskıların daha da tırmanacağı bir süreç uzanmaktadır.

Halepliyi Halep’e, Rakkalıyı Rakka’ya, İdlibliyi İdlib’e döndürecek şekilde savaşı neden bitirmezsiniz? Suriye’yi yeniden devlet saymak neden bu kadar ağırınıza gidiyor? Kobani’ye, Kamışlı’ya, Derik’e, Amude’ye başka bölgelerin insanlarını yerleştirerek insanları birbirine düşürmek gibi bir şeytani fikirde neden ısrar?

İdlib’de Ankara’nın kolladığı cihatçıların şimdi aradıkları desteği bulamayınca iktidarı hedef almaları beklenen bir sonuçtu. Koalisyon bu cihatçı göçünü daha fazla engelleyemez.

İnsanlar Van’da, Mardin'de, Diyarbakır’da devletin başlarına ördüğü belayla meşgulken ‘Nevzuhûr İttihatçılık’ Fırat’ın batısında da izanla, mantıkla, vicdanla izahı mümkün olmayan işler çeviriyor. Beri tarafta Irak’ın kuzeyinde savaşı büyüttükçe büyütüyor; pergeli ta Irak’ın orta yerine kadar açmış. Sorgusuz sualsiz. Beka dendiğinde sorgu zaten yersiz!

Erdoğan ve faşist rejim, her alanda artan bir sıkışmışlık ve açmazlarla karşı karşıyadır. Ancak unutmayalım ki, faşist rejim tam da düzen bu tür sıkışmışlıklar ve açmazlarla boğuşmaktan kurtulamadığı için inşa edilmiştir. Yani bunlar faşist rejimi kendiliğinden bir çöküşe sürüklememekte, tersine, onu gerçek yüzünü ve sivri dişlerini daha çıplak şekilde göstermeye sevk etmektedir.

Rusların kendilerini sabitlediği söz, Erdoğan’ın taahhüdüdür. Başka bir seçeneği tartıştıklarına dair bir bilgi bulunmuyor. Putin’in Türkiye hesabı büyük. S-400’le NATO’ya çomak sokuyor. Bir NATO üyesine Patriot’u gölgede bırakan bir sistemi satmak başlı başına sükse!..

Bugün Türkiye’deki faşist rejimin sözcüleri, Trump’ın kararnamesini kınıyor, “işgal ve savaş politikalarının gayri meşru, gayri insani olduğunu” açıklıyorlar. Bu kararın uluslararası hukukun ve BM kararlarının açıkça çiğnenmesi anlamına geldiğini, “kabul edilemez olduğunu” belirtiyorlar. Bu doğru. Peki ya kendi icraatlarına ne demeli?

Bugün Ortadoğu’da yoğunlaşan ama tüm uluslararası siyasal ilişkilere damgasını basan, üçüncü dünya savaşıdır. Latin Amerika’dan Ortadoğu’ya, Afrika’dan Güney Asya’ya kadar geniş bir coğrafya, günümüzdeki emperyalist savaşın alanı konumundadır. Halkalar halinde birbirine eklemlenerek genişleyen bir emperyalist savaştan söz ediyoruz.